कोवळेसे ऊन,
मोतियाची आभा,
असण्याचे सुख,
अपुरेसे.
रोखलेला श्वास,
खिळलेले डोळे,
बोट घेई वेध,
भविष्याचा.
पसरला पंख,
मारला की सूर,
तरंगता क्षण,
मासोळीचा.
भाळलेले चित्त,
डोळ्यातसे स्वप्न,
सुखाचा ठणका,
हवाहवा.
बुडो आले बिंब,
केशरीशी आभा,
गाभ्यातली बोच,
कुणासाठी?
आसमंता यावी,
आताचीच गुंगी,
उद्यासाठी काही,
उरो नये.
या मौनाची जात निराळी
उंबऱ्यापाशी अडते पाऊल, त्या प्रहराची आण निराळी
या मौनाची जात निराळी.
कडू बोलणे पात दुधारी, पण डोळ्यांची साक्ष वेगळी
या मौनाची जात निराळी.
संध्याकाळी, उदास वेळी, हुरहुर काहूर, काळीज जाळी
या मौनाची जात निराळी.
अशाच वेळी साथ देतसे, अस्फुट सोबत जणू अबोली
या मौनाची जात निराळी.
संथ शांतता पाण्यावरली, आत नांदते अथांग खोली
या मौनाची जात निराळी.
डोहामधले विश्व आगळे, खळबळ न्यारी निळीसावळी
या मौनाची जात निराळी.
कुणी जाणावे होईल का कधी या मौनाची मुखरित बोली?
या मौनाची जात निराळी.
उंबऱ्यापाशी अडते पाऊल, हर प्रहराची आण निराळी
या मौनाची जात निराळी.
मनगटाच्या आतल्या नाजूक बाजूला असलेल्या,
दिसे न दिसेश्या तिळासारखा,
एखादाच सवयीचा, झिजून मृदावलेला शब्द.
प्रेडिक्टेबल चिडचिड,
कोपरावरच्या ओबडधोबड खळीसारखी.
एखाद्या सर्कसपटूच्या सराईतपणे,
मान वळवता वळवता अचूक फेकलेला,
तिरका कटाक्ष धारदार.
वा,
बर्फाच्या पिसासारखं,
नजरेस पडता पडताच वितळून जाणारं हसू जिवणीच्या कोपऱ्यातलं.
काळोखातही बोटांनी अचूक गिरवता यावेत,
अशा प्रदेशांचे हे अंतहीन पसरलेले नकाशे.
कुठवर आवरून बांधून ठेवशील,
सांग.
