Saturday, 8 January 2022

आत्ताचा अभंग

कोवळेसे ऊन,
मोतियाची आभा,
असण्याचे सुख,
अपुरेसे.

रोखलेला श्वास,
खिळलेले डोळे,
बोट घेई वेध,
भविष्याचा.

पसरला पंख,
मारला की सूर,
तरंगता क्षण,
मासोळीचा.

भाळलेले चित्त,
डोळ्यातसे स्वप्न,
सुखाचा ठणका,
हवाहवा.

बुडो आले बिंब,
केशरीशी आभा,
गाभ्यातली बोच,
कुणासाठी?

आसमंता यावी,
आताचीच गुंगी,
उद्यासाठी काही,
उरो नये.

No comments:

Post a Comment

ताजं लिखाण

प्रायश्चित्त

तू ज्या-ज्या गोष्टीला स्पर्श करशील, त्या-त्या प्रत्येक गोष्टीला आग लावून टाकीन असं ठरवलं मी.  मग मला इतका माग ठेवायचापण कंटाळाच आला.  हो कौन...