Thursday, 11 March 2021

इस मोड़ से जाते हैं...

इथेच कुठेतरी आहे ती वाट.
दोन भिंतींच्या मधल्या सापटीत लपून बसलेली. 
तोंडावर एक अजस्र सिमेंटी शिळा घेऊन.
नुसतीच गद्य नाही ती.
त्या शिळेला बघून दचकायला होतं एकेकदा.
धीरानं पाय टाकताना बिचकायलाही.
पण तिच्या रंगरूपाला न बिचकता अलगद तिच्या कुशीत शिरलं,
की जोडीनं फुललेले दोन पळस अवचित सामोरे येतात -
लालबुंद.
मग दिसतेच ती.
लपतछपत लचकतमुरडत नाजूक वळणं घेत जाताना.
तिच्या सोबतीनं पोचतो आपण,
ते एकदम निरोपाच्याच वेळेशी.
पुढे सगळा वैराण माळच.
वाटेवर मात्र...
असो.
पळसाची खूण मनात रुजवून ठेव.
सापडेल मग.
वाट 
आणि
पुढचं 
सगळं...

No comments:

Post a comment

ताजं लिखाण

अपूर्णब्रह्म

दाताखाली आलेल्या घासातला रस चवीचवीनं गिळत असताना हातातल्या तुकड्याची ऑटोपायलट मोडवर प्राणपणानं राखण करताना पोटातला खड्डा भरत असल्याच...