Wednesday, 29 July 2020

दिवेलागण

ना अंधार ना उजेड
ना आभाळ ना झाड
ना शहर ना रान
अशा वेशीवरच्या हिरव्या तुकड्याच्या टोकावर राखाडी प्रकाशात
पोपट जीवघेणा कलकलाट करतात,
तेव्हा त्यांचा पोपटी रंगही विरून गेलेला असतो,
कशाबशा उटारेटी काढलेल्या जडशीळ दिवसाच्या दिवसपणासारखा.
मान ताणताणून
नजर फाडफाडून
हेकेखोर निग्रहानं
कितीही वेळ बघत राहिलं तरी आसमंतातला प्रकाश पावलापावलानं विझत जाण्याखेरीज,
घडत नाही काहीच उत्साहवर्धक.
पडत नाही दृष्टीस एकही पोपटी पीस. 
एकेक पाखरू मुकं होत जातं.
दिवसाचे हातपाय अंधारात बुडतात. 
थोड्या गाड्या जातात.
थोड्या गाड्या येतात.
सोडियम व्हेपरची पिवळी ज्योत उदासवाणेपण शिलगावत जाते वक्तशीर.
दिवेलागण होते
फायनली.

No comments:

Post a comment

ताजं लिखाण

दिवेलागण

ना अंधार ना उजेड ना आभाळ ना झाड ना शहर ना रान अशा वेशीवरच्या हिरव्या तुकड्याच्या टोकावर राखाडी प्रकाशात पोपट जीवघेणा कलकलाट करतात, तेव्हा त्...