संवेदचा खो घेऊन या कविता पोस्ट करतेय - हरिलाल खूप उशिरा ओळख पटत जावी एखाद्याची तसे जाता जाता एकमेकांना आवडू लागलेले आपण तूच सांग मी तुला ...

फाटक्या कानातून वाहणारं उष्ण रक्त. त्यातून उद्दाम प्रदीर्घ विस्तारत गेलेली सूर्यफुलांची शेतं. इतकंच फक्त. *** हॅरीचा हातात आलेला सातवा...

आतड्याची माणसं आपलं मरण स्वीकारत नाहीत तोवर म्हणे आपण मेलेले नसतोच. शरीर संपून त्याची राख वा माती होतही असेल कदाचित. पण अस्तित्व मात्र उरत...

कंटाळा. जडशीळ. सुस्त. निर्लज्ज बधिर कंटाळा. बघावं- तिकडे पसरलाय. व्यायाम? हो, केला की. आरोग्यपूर्ण खाणंपिणं? हो तर. सलाड, पालेभाज्या आणि म...

सगळं काही शेवटी आलबेल होतं. सगळ्या अडचणी सुटतात. सगळ्या अनाकलनीय कोड्यांची नीट संगतवार उत्तरं मिळतात. सगळ्या दुष्ट लोकांचं वाट्टोळं होतं. स...

१. 'साले माजलेत...' या उक्तीखेरीज ज्यांचं वर्णन अपुरं ठरतं असे रिक्षावाले. २. जुनी, पिवळी पडलेली पुस्तकं मेहेरबानी केल्याच्या थाटा...

सहसा काम करण्यासाठी ही अशी जागा मिळणं दुरापास्त. दोन्ही टोकांना धडधडणार्‍या शहरांच्या मधे वसलेला हा निवांत पट्टा. कसलेच गज नसलेली मोठ्ठीच...

आजच्या संध्याकाळीला भेसूर चेहरा नाही. नाही. कसलाच तात्पुरता मुखवटाही नाही. वेळ भरत राहण्याचा, स्वतःपासून पळत राहण्याचा शाप नाही. दिवस प...

क्युबिकलमधे हातपाय झाडून त्याला 'एरोबिक्स' म्हणायची सवय लावून घेऊन तसे बरेच दिवस झाले. ते करताना चेहरापण निर्विकार ठेवता येतो आता....

शब्द म्हणजे निव्वळ चिखल असं वाटण्याची वेळ येतेच, आजची वेळ त्यातली. जगातले यच्चयावत हिंदी सिनेमे, सगळीच्या सगळी आयन रॅण्ड, पाऊस, संध्या...