सहसा काम करण्यासाठी ही अशी जागा मिळणं दुरापास्त. दोन्ही टोकांना धडधडणार्‍या शहरांच्या मधे वसलेला हा निवांत पट्टा. कसलेच गज नसलेली मोठ्ठीच...

आजच्या संध्याकाळीला भेसूर चेहरा नाही. नाही. कसलाच तात्पुरता मुखवटाही नाही. वेळ भरत राहण्याचा, स्वतःपासून पळत राहण्याचा शाप नाही. दिवस प...

क्युबिकलमधे हातपाय झाडून त्याला 'एरोबिक्स' म्हणायची सवय लावून घेऊन तसे बरेच दिवस झाले. ते करताना चेहरापण निर्विकार ठेवता येतो आता....

शब्द म्हणजे निव्वळ चिखल असं वाटण्याची वेळ येतेच, आजची वेळ त्यातली. जगातले यच्चयावत हिंदी सिनेमे, सगळीच्या सगळी आयन रॅण्ड, पाऊस, संध्या...

सगळं तसं वाह्यात संतापजनकच. तुपकट लग्नसमारंभी उत्साह. नाटकाच्या वेळाशी अजिबात देणंघेणं नसल्यासारखी निवांत सरबराई. खाणं-पिणं, साड्यांचे लफ्फ...

डोक्याच्या तळाशी खळबळणारे काही प्रश्न आणि नुकतीच घडलेली काही निमित्तं. म्हणून हे इथं मांडते आहे. ब्लॉग लिहिण्याचा - खरं तर लिहिण्याचाच - खट...

इथे सध्या कुठला ऋतू आहे कुणास ठाऊक. पण हवा अगदी नितळ सुरेख आहे. दुपारी अडीचच्या सुमारास घरी परततानाही त्या स्वच्छ सोनेरी हवेची आभा सगळीभर प...

गर्भाशयातल्या अंधाराची स्पष्ट आठवण नाही उरली जगता जगता. काही पुसट हृदयखुणा फक्त. काही अनोख्या शांततेचे निरव प्रदेश. सगळी दु:खं विसरून व...

खरंच... पावलांखालचे प्रदेश बदलत जातात. सवयींचे संगही अलगद निसटून जातात. पाहता पाहता आपल्याच स्वप्नांचे रंग बदलत जातात. खरंच... नात्या...

आपण कुठे येऊन, कुणाबरोबर आणि नक्की काय करतोय असा प्रश्न पडून हिस्टेरिकली हसायला येणं एकूण अफलातूनच. उदाहरणार्थ ऑफीसमध्ये एका भिकार डॉक्यु...